W poczekalni siedzi gromadka rodziców z dziećmi w różnym wieku. Maluchy przez pierwsze pół godziny nawet cierpliwe, oglądają światełka na choince, inne jeżdżą samochodami między innymi czekającymi. Reszta powoli cicho do rodzica popiskuje, że chce do domu, siusiu, albo coś tam innego, byle pójśc jak naszybciej z tego dziwnego miejsca. Mija kolejne 15 minut. Pana chirurga nadal nie ma, bo jak tym, co tu przyszli na kolejną wizytę, już wiadomo, że „pan doktor dojeżdża ze szpitala i ma prawo się spóźnić nawet godzinę”. Tyle, że w kolejce są dwie matki karmiące, chłopczyk z rozciętym łukiem brwiowym, inny malec z ręką, którą już nie wie jak trzymać, bo tak go rwie. Czas leci. Mija następny kwadrans. Dwoje rodziców dostaje szału. Krzyczą, że „jak tak można? Że są z małym dzieckiem, które od pół godziny płacze z bólu, a lekarz śmie się spóźniać!!!” W końcu ojciec malca nie wytrzymuje. Prosi o oddanie mu skierowania, bo pojadą na ostry dyżur…czekać nie będą, choć słyszą od pani z recepcji, że „pan doktor JUŻ parkuje samochód”.

Zabierają dziecko i zatrzaskują drzwi poczekalni za sobą… Lekarz wchodzi. Każdy pacjent obsługiwany jest w tzw. 5 min. Kolejka maleje w oku mgnienia. Pan Chirurg wszak obrotny człowiek, co miał zrobic w 2 h, zrobi w 45 min. I pewnie by mnie to mało obeszło, gdybym nie siedziała dzień wcześniej właśnie na ostrym dużurze w szpitalu i tam właśnie czas oczekiwania był 3-4 h. Zatem owa para z maluchem na rękach, choć ich ostrzegałam, jednak wystawiła dziecko na kolejne czekanie.

Tyle, że jak tu byc mądrym? Rejestrują nas co 10 min. Na określone godziny do chirurga, żeby kolejki nie było. Szkoda, że jednka nie ostrzegają, że pan chirurg spóźnia się notorycznie, więc lepiej wziąć poprawkę by można było…

Jednak pacjent cierpliwy być musi…. Obojętnie ile lat ma, i co sobie złamał … NFZ go przecież złamać nie może, bo wyboru brak…. ale mówią przecież, że „za rok będzie lepiej”… a mój syn gips ma już zdjęty. Ufffffff